“Bir Umudum Sendedir – 5. Çerkesya Gençlik Kampı”

Antalya’nın sıcak rüzgârı, Akdeniz’in mavisi ve Torosların gölgesi… Bu yıl beşincisi düzenlenen Çerkesya Gençlik Kampı’na davetli olmak, benim için yalnızca bir etkinlikte bulunmak değil; köklerime, kimliğime ve halkımın geleceğine yeniden dokunmak demekti.

Kamp alanına adım attığım ilk an, etrafıma bakarken gördüğüm şey yalnızca genç yüzler değildi. Orada umut vardı, enerji vardı, cesaret vardı. Dünyanın dört bir yanından gelen Çerkes gençleri, yan yana durduklarında “Vatan” oluyorlardı. Bu, bizim yüzyıllardır süren hikâyemizin devamıydı.

Ve elbette, bu buluşmanın asıl mimarları olanlar vardı ki onların emeğini, akıttıkları teri, yorgunluğunu gizlemeye çalışırken bile gülümseyişlerinden eksilmeyen umudu bir an olsun unutmam mümkün değil… Her birinin emeği, bu kampın tüm detaylarına sinmişti. Bize hem geçmişimizi hatırlatan hem de geleceğe umutla bakmamızı sağlayan o kahramanlar, soframıza ekmek koyan eller, bilgisiyle yol gösteren diller, sabrıyla örnek olan gönüller… Onlar sayesinde bu kamp sadece bir buluşma değil, bir miras devriydi.

Yapılan sohbetler, paylaşılan kahkahalar, atölyelerde üretilen fikirler… Bunların her biri, kim olduğumuzu hatırlatan ve kim olacağımızı şekillendiren anılara dönüştü. Her gencin gözünde, bu halkın geleceğine dair başka bir ışık gördüm. Her büyüğün bakışında ise “Size güveniyoruz!” diyen umut.

Antalya’daki bu birkaç gün bana şunu hatırlattı: Biz yalnızca geçmişin çocukları değil, geleceğin de emanetçileriyiz. Birlikte olduğumuzda, birbirimizin elini tuttuğumuzda ve köklerimizi unutmadan gökyüzüne baktığımızda, hiçbir güç bizi durduramaz.

Oradan dönerken aklımın içinde Ahmet Arif’in sesi cızırdayan bir plaktan gelerek çınlıyordu, tam yeri geldi, şimdi sizde çınlasın o ses.

“Gör, nasıl yeniden yaratılırım,

Namuslu, genç ellerinle.

Kızlarım,

Oğullarım var gelecekte,

Her biri vazgeçilmez cihan parçası.

Kaç bin yıllık hasretimin koncası,

Gözlerinden…

Gözlerinden öperim,

Bir umudum sende,

Anlıyor musun?”

Adeje Ayça Atçı